ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ

Η Φολέγανδρος, όπως και όλη η Ελλάδα, έχει πλούσια ιστορία που ξεκινά από την προϊστορική εποχή, συνεχίζει με πολλούς αποίκους - κατακτητές και καταλήγει στην ένταξή της στο ελληνικό κράτους το 1828.

Στην αρχαιότητα, η Φολέγανδρος ονομαζόταν Πολύκανδρος και υπήρξε τόπος λατρείας του Απόλλωνα και της Άρτεμις. Η ιστορία της ξεκινά την προϊστορική εποχή κάτι που επιβεβαιώνεται από λείψανα οικισμού που έχουν βρεθεί στο βόρειο άκρο του νησιού και ως πρώτοι κάτοικοι αναφέρονται οι Κάρες και μετά οι Φοίνικες.
Ακολουθούν οι Κρήτες από τους οποίους - και πιο συγκεκριμένα από τον γιο του Μίνωα Φολέγανδρο – έλαβε και τη σημερινή της ονομασία.

Το 425 π.Χ. κυριεύθηκε από τους Αθηναίους και έγινες υποτελής τους.
Οι Ρωμαίοι τη χρησιμοποίησαν επίσης ως τόπο εξορίας.

Η συνέχεια δίνεται από τους ενετούς κατακτητές, περίοδος Φραγκοκρατίας όπου η Φολέγανδρος ανήκε στο Δουκάτο του Αιγαίου. Το 1212 ο Μάρκος Σανούδος – ιδρυτής του Δουκάτου – την κατέκτησε και ήταν εκείνος που έκτισε το μεσαιωνικό κάστρο, ως μεγάλο οχυρό φρούριο για προστασία από τους πειρατές.
Στην κυριαρχία των Ενετών η Φολέγανδρος έμεινε έως το 1566 όταν ερημώθηκε από Τούρκους Πειρατές, οι οποίοι και την κατέλαβαν οριστικά από το 1617 έως το 1821 (το 1715 λεηλατήθηκε και ερημώθηκε πλήρως από τον πασά Τζανούμ Χότζα).

Για 4 περίπου χρόνια (1770 – 1774) γνωρίζει την Ρώσικη κυριαρχία και καταφέρνει να ενταχθεί στο ελληνικό κράτους το 1828.